| تبليغات | X |
می گوید :
سنگ ده خود ، گردوی ده خود ...
یاد تو می افتم !
نوشته شده توسط نوه ی پدر بزرگ در دوشنبه نهم فروردین 1389 | باباجان ،
اجل کرده میرد نه بیمار سخت ...
نوشته شده توسط نوه ی پدر بزرگ در دوشنبه نهم فروردین 1389 |
دوش دیدم که ملائک در میخانه زدند
گل آدم بسرشتند و به میخانه زدند
ساکنان حرم ستر و عفاف ملکوت
با من راه نشین باده ی مستانه زدند ...
نوشته شده توسط نوه ی پدر بزرگ در پنجشنبه پنجم فروردین 1389 | می گفتی : کار دنیا درش فولاده ، توش پنبه ...
نوشته شده توسط نوه ی پدر بزرگ در دوشنبه بیست و چهارم اسفند 1388 |
حال دنيا را بپرسيدم من از فرزانه ای
گفت يا باد است يا خواب است يا افسانه ای
گفتمش احوال عمرم را بگو تا عمر چيست ؟
گفت يا برف است يا شمع است يا پروانه ای
گفتمش اينها که می بينی بر او دل بسته اند؟
گفت يا کورند يا مستند يا ديوانه ای ...
*/ پر از این شعرم این روزها !
نوشته شده توسط نوه ی پدر بزرگ در یکشنبه پانزدهم آذر 1388 |
ای ساربان آهسته رو کآرام جانم میرود
وان دل که با خود داشتم با دلستانم میرود
من ماندهام مهجور از او بیچاره و رنجور از او
گویی که نیشی دور از او در استخوانم میرود ...
*/ پیوست ندارد !
نوشته شده توسط نوه ی پدر بزرگ در شنبه چهاردهم شهریور 1388 |
دوست آن است که گیرد دست دوست
در پریشان حالی و درماندگی ...
*/ گفتی دوست ؟!
نوشته شده توسط نوه ی پدر بزرگ در شنبه هفدهم مرداد 1388 | کلنگ از آسمان افتاد و نشکست ، وگرنه من کجا و لنگ گیوه !
*/ این ، پر خاطره ترین شعریست که از تو یادگار دارم !
نوشته شده توسط نوه ی پدر بزرگ در پنجشنبه پانزدهم مرداد 1388 | سعدیا مرد نکو نام نمیرد هرگز
مرده آن است که دست بش بزنی ، جم نخورد .
*/ به قول خودت ،شعر بند تنبانی !
نوشته شده توسط نوه ی پدر بزرگ در پنجشنبه پانزدهم مرداد 1388 |
عشق آن است که بلبل با رخ گل می کند
هر جفا از خار می بیند تحمل می کند ...
*/ لحظه ی شبنم و برگ گل یاس ... لحظه ی رهایی پرنده هاست !
نوشته شده توسط نوه ی پدر بزرگ در یکشنبه یازدهم مرداد 1388 | در كف شير نر خونخواره اي
جز ز تسليم و رضا كو چاره اي ...
*/ این یکی از آن شعرهای مخاطب دار مخصوص ات بود که محمد این روزها از تو نقل می کند !
*/ شعر کاملش را اینجا بخوانید
نوشته شده توسط نوه ی پدر بزرگ در جمعه نهم مرداد 1388 | نوشته شده توسط نوه ی پدر بزرگ در پنجشنبه هشتم مرداد 1388 | با خنده می خواندی :
" این شکم بی هنر پیچ پیچ
صبر ندارد که بسازد به هیچ "
نوشته شده توسط نوه ی پدر بزرگ در جمعه بیست و نهم خرداد 1388 | وقتی پذیرفته باشی " خوشه یک سر دارد " می سد روزی که ببینی " در همیشه روی یک پاشنه نمی چرخد "
*/ چیزی که امروز به وقوع پیوسته حرفی ست که بدنبال سال ها تجربه یادگار چون تویی ست که حالا جایش اینهمه خالیست ...
نوشته شده توسط نوه ی پدر بزرگ در چهارشنبه دوازدهم فروردین 1388 | نوشته شده توسط نوه ی پدر بزرگ در سه شنبه یازدهم فروردین 1388 | " برگ درختان سبز در نظر هوشیار
هر ورقش دفتریست معرفت کردگار ... "
*/ می شد بهار ببینی و نخوانی ؟!
*/ می گفتی : حواست را خوب جمع کن ! خوب نگاه کن ! یادت باشد ، برگی که از شاخه می افتد روی دیگری ، باید حساب پس دهد روزی !
نوشته شده توسط نوه ی پدر بزرگ در سه شنبه یازدهم فروردین 1388 | " ز دست دیده و دل هر دو فریاد
که هر چه دیده بیند ، دل کند یاد "
نوشته شده توسط نوه ی پدر بزرگ در سه شنبه پانزدهم بهمن 1387 | مادر می گوید : زمزمه ی امشبت اگر بودی بی شک همین شعر بود :
"شب قتل بی کسان است ای خدا
ماتم لب تشنگان است ای خدا
این حسین نازنین است ای خدا
جسم پاکش بر زمین است ای خدا
قاسم پا در حنا در کربلا
عیش او آخر عزا شد ای خدا "
ــ می گفتی :
"امام که به عهد و پیمونی که با خدا بسته بود ، وفا کرد و رفت !"
وای بر ما !
ــ می گفتی :
"مردم کوفه ، مردم آن زمان ، فقط ۷۲ نفر با امام بودند ! آن زمان که ... خدا امروز و این عصر را به خیر کند ...
ــ می گفتی :
"می دانی چرا قرآن بین ما بی احترام شده ؟ چون در هر خانه ای چند تا پیدا می شود ..."
حیف که این دین دین رحمت است ... دین حسین !
نوشته شده توسط نوه ی پدر بزرگ در چهارشنبه هجدهم دی 1387 | " گر نگه دار من آن است که من می دانم
شیشه را در بغل سنگ نگه می دارد ... "
*/ این شعر را که می خواندی ، اشک هایت انگار پیام آور دلی باشد که حسابی چلانده شده ...
خوابت را دیده ام ...!
خدایت بیامرزد !
نوشته شده توسط نوه ی پدر بزرگ در چهارشنبه بیست و هفتم آذر 1387 | «...نم نم باران به می خواران خوش است
رحمت حق بر گنه کاران خوش است...»
*/ اشکم ضمیمه ی شعرت !
نوشته شده توسط نوه ی پدر بزرگ در شنبه دوم آذر 1387 | " تو نیکی می کن و در دجله انداز
که ایزد در بیابانت دهد باز "
*/ عشق همیشگی ت به بچه ها نتیجه اش شد اینکه ، خانه ات شده مهد قرآن یه عالمه بچه ی ناز و دوست داشتنی !
نوشته شده توسط نوه ی پدر بزرگ در جمعه پانزدهم شهریور 1387 | " کبوتر با کبوتر باز با باز
کند همجنس با همجنس پرواز "
نوشته شده توسط نوه ی پدر بزرگ در دوشنبه یازدهم شهریور 1387 | اصلا به قول خودت :
" گر در یمنی چو با منی پیش منی
گر پیش منی چو بی منی در یمنی "
*/ خیلی دور ، خیلی نزدیک !
نوشته شده توسط نوه ی پدر بزرگ در شنبه دوم شهریور 1387 | شب چو در بستم و مست از می نابش کردم
ماه اگر حلقه به در كوفت جوابش كردم
ديدي آن ترك خطا دشمن جان بود مرا
گر چه عمري به خطا دوست خطابش كردم
منزل مردم بيگانه چو شد خانه چشم
آنقدر گريه نمودم كه خرابش كردم
شرح داغ دل پروانه چو گفتم با شمع
آتشي در دلش افكندم و آبش كردم
غرق خون بود و نمي مرد ز حسرت فرهاد
خواندم افسانه شيرين و به خوابش كردم
زندگي كردن من مردن تدريجي بود
آنچه جان كند تنم عمر حسابش كردم...
*/ آخ از افسانه ی شیرین خواندن هایت پدربزرگ ! دلم لک زده ...
نوشته شده توسط نوه ی پدر بزرگ در شنبه دوم شهریور 1387 | " شمع و گل و پروانه و بلبل همه جمع اند
ای دوست بیا رحم به تنهایی ِ ما کن "
*/ فقط لبانت نبود كه حروف را ادا مي كرد ... انگار با تك تك سلول هاي بدنت ، با خروارها خروار تجربه و خاطره ، مي خواستي با شعرهایت ، با حرفها و با قصه هایت ، به ما کوچکتر ها ، راه ميانبر نشان دي .. ره صد ساله ....
کجایی که باز هم برایمان از پروانه بخوانی ، از دوست ...
نوشته شده توسط نوه ی پدر بزرگ در پنجشنبه بیست و چهارم مرداد 1387 | چرا عاقل کند کاری
که باز آرد پشیمانی !
*/ واقعا عاقل ؟
نوشته شده توسط نوه ی پدر بزرگ در سه شنبه بیست و دوم مرداد 1387 | "کم گوی و گزیده گوی چون د’ر
تا ز اندک تو جهان شود پر "
*/ دیشب که دوباره نبودی ، دیشب که باید ،
به تو فکر می کردم ، به ذکری که یاد می دادی :به نگفتن!
نوشته شده توسط نوه ی پدر بزرگ در یکشنبه بیستم مرداد 1387 | ۸۷ سال!
به قول خودت مثل یک خواب ، مثل یک رویا!
در یک چشم به هم زدن ، نعمت داشتنت ازما گرفته شد ...
نوشته شده توسط نوه ی پدر بزرگ در یکشنبه بیستم مرداد 1387 | 
